Wytrwanie Świętych

P – Perseverance of the Saints (Wytrwanie Świętych)

Konsekwencją tego co już zostało powiedziane, jest to, że ludzie Boży wytrwają do końca i nie będą zgubieni. Wcześniej poznani są przeznaczeni, przeznaczeni są powołani, powołani są usprawiedliwieni, a usprawiedliwieni są uwielbieni. Nikt z tej grupy nie jest zgubiony. Należeć do tej grupy oznacza być wiecznie bezpiecznym.

Ale chodzi nam o coś więcej gdy mówimy o doktrynie wytrwania świętych. Chodzi nam o to, że święci będą i muszą wytrwać w posłuszeństwie, które pochodzi z wiary. Elekcja jest bezwarunkowa, ale gloryfikacja nie jest. Istnieje wiele ostrzeżeń w Piśmie, że ci, którzy nie trzymają się mocno Chrystusa, mogą na końcu być zgubieni.

Poniższych siedem tez podsumowuje nasze zrozumienie tej istotnej doktryny.

Nasza wiara musi wytrwać do końca jeśli mamy być zbawieni.

Oznacza to, że służba słowa Bożego jest Bożym instrumentem w utrzymywaniu wiary, jak również w zapoczątkowaniu wiary. Nie oddychamy jeszcze z ulgą po tym gdy widzimy, że ktoś pomodlił się o przyjęcie Chrystusa, chociaż możemy być zapewnieni z naszej perspektywy, że są oni teraz poza zasięgiem złego. Musi rozegrać się walka wiary. Musimy wytrwać do końca w wierze jeśli mamy być zbawieni.

1 Koryntian 15:1,2: „A przypominam wam, bracia, ewangelię, którą wam zwiastowałem, którą też przyjęliście i w której trwacie,
I przez którą zbawieni jesteście, jeśli ją tylko zachowujecie tak, jak wam ją zwiastowałem, chyba że nadaremnie uwierzyliście.
Kolosan 1:21-23:
I was, którzy niegdyś byliście mu obcymi i wrogo usposobionymi, a uczynki wasze złe były,
Teraz pojednał w jego ziemskim ciele przez śmierć, aby was stawić przed obliczem swoim jako świętych i niepokalanych, i nienagannych,
Jeśli tylko wytrwacie w wierze, ugruntowani i stali, i nie zachwiejecie się w nadziei, opartej na ewangelii…
2 Tym. 2:11-12
Prawdziwa to mowa: Jeśli bowiem z nim umarliśmy, z nim też żyć będziemy;
Jeśli z nim wytrwamy, z nim też królować będziemy; jeśli się go zaprzemy, i On się nas zaprze…

Mar. 13:13
I będziecie w nienawiści u wszystkich dla imienia mego; ale kto wytrwa do końca, będzie zbawiony.

Zobacz także Objawienie Jana 2:7,l0,ll,l7,25,26; 3:5,ll,l2,2l.
Posłuszeństwo, objawiające się w wewnętrznym odnowieniem przez Boga, jest konieczne do zbawienia.

Nie oznacza to, że Bóg wymaga doskonałości. Jasne jest z Filipian 3:12,13 i 1 Jana 1:8-10 i Mateusza 6:12, że Nowy Testament nie wymaga od nas żebyśmy byli bezgrzesznie doskonali abyśmy byli zbawionymi. Niemniej jednak, Nowy Testament wymaga od nas, abyśmy stali się moralnie przemienieni i chodzili w nowości życia.

Hebrajczyków 12:14, „Pokoju naśladujcie ze wszystkimi i świętobliwości, bez której żaden nie ogląda Pana.” (BG)

Rzym. 8:13, „Jeśli bowiem według ciała żyjecie, umrzecie; ale jeśli Duchem sprawy ciała umartwiacie, żyć będziecie.

Gal. 5:19-21, „Jawne zaś są uczynki ciała, mianowicie: wszeteczeństwo, nieczystość, rozpusta,
Bałwochwalstwo, czary, wrogość, spór, zazdrość, gniew, knowania, waśnie, odszczepieństwo,
Zabójstwa, pijaństwo, obżarstwo i tym podobne; o tych zapowiadam wam, jak już przedtem zapowiedziałem, że ci, którzy te rzeczy czynią, Królestwa Bożego nie odziedziczą.” (Zob. również Efezjan 5:5 i 1 Koryntian 6:10.)

1 Jana 2:3-6, „A z tego wiemy, że go znamy, jeśli przykazania jego zachowujemy.
Kto mówi: Znam go, a przykazań jego nie zachowuje, kłamcą jest i prawdy w nim nie ma.
Lecz kto zachowuje Słowo jego, w tym prawdziwie dopełniła się miłość Boża. Po tym poznajemy, że w nim jesteśmy.
Kto mówi, że w nim mieszka, powinien sam tak postępować, jak On postępował.” (Zob. także 1 Jana 3:4-10, 14; 4:20)

Jana 8:31, „Mówił więc Jezus do Żydów, którzy uwierzyli w niego: Jeżeli wytrwacie w słowie moim, prawdziwie uczniami moimi będziecie.” (Zobacz także Łukasza 10:28; Mateusza 6:14,15; 18:35; Rodzaju 18:19 22:16-17; 26:4-5; 2 Tym. 2:19.)

Wybrani Boży nie mogą być zgubieni.

Oto dlaczego wierzymy w wieczne bezpieczeństwo — mianowicie, wieczne bezpieczeństwo wybranych. Implikacja polega na tym, że Bóg będzie tak działał, że ci którzy zostali wybrani na wieczne zbawienie, będą przez Niego uzdolnieni do wytrwania w wierze do końca oraz wypełnią, przez moc Ducha Świętego, wymagania posłuszeństwa.

Rzymian 8:28-30, „A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują, to jest z tymi, którzy według postanowienia jego są powołani.
Bo tych, których przedtem znał, przeznaczył właśnie, aby się stali podobni do obrazu Syna jego, a On żeby był pierworodnym pośród wielu braci;
A których przeznaczył, tych i powołał, a których powołał, tych i usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych i uwielbił.
Jana 10:26-30 „Lecz wy nie wierzycie, bo nie jesteście z owiec moich.
Owce moje głosu mojego słuchają i Ja znam je, a one idą za mną.
I Ja daję im żywot wieczny, i nie giną na wieki, i nikt nie wydrze ich z ręki mojej.
Ojciec mój, który mi je dał, jest większy nad wszystkich i nikt nie może wydrzeć ich z ręki Ojca.
Ja i Ojciec jedno jesteśmy.” (Zobacz również Efezjan 1:4-5.)
Istnieje upadanie niektórych wierzących, ale jeśli jest ono ciągłe, ukazuje ono, że ich wiara nie była autentyczna, oraz, że nie byli oni nigdy narodzeni z Boga.

1 Jana 2:19, „Wyszli spośród nas, lecz nie byli z nas. Gdyby bowiem byli z nas, byliby pozostali z nami. Lecz miało się okazać, że nie wszyscy są z nas.„Podobnie, przypowieść o czterech glebach, zinterpretowana w Łukasza 8:9-14 obrazuje ludzi którzy, „A tymi na opoce są ci, którzy, gdy usłyszą, z radością przyjmują słowo, ale korzenia nie mają, do czasu wierzą, a w chwili pokusy odstępują.

Dowodem na to, że taka rzecz jest możliwa, jest dokładnie to, że posługa Słowa w każdym lokalnym zborze musi zawierać wiele napomnień do członków kościoła by wytrwali w wierze i nie uwikłali się w te rzeczy, które mogą możliwie zadusić ich, czego rezultatem jest potępienie.

Bóg usprawiedliwia nas w pierwszym momencie zbawiającej wiary, ale czyniąc to, ma On na celu wszystkie następujące akty, które są niejako ziarnem w tym pierwszym akcie wiary.

To, co próbujemy tutaj przekazać, to nawiązać do nauczania z Rzymian 5:1, na przykład, które naucza, że my już jesteśmy usprawiedliwieni przed Bogiem. Bóg nie czeka na koniec naszego życia żeby zadeklarować nas sprawiedliwymi. W rzeczywistości, nie bylibyśmy zdolni do posiadania pewności naszej wolności, żeby sprostać radykalnym żądaniom Chrystusa, jeżeli moglibyśmy być pewni, że z powodu naszej wiary, stoimy przed Nim jako sprawiedliwi.

Bóg działa żeby Jego wybrani wytrwali.

Nie jesteśmy pozostawieni sami sobie i nasza pewność jest w dużej części zakorzeniona w suwerennej miłości Boga, by czynić to, do czego On nas powołał. 1 Piotra 1:5, „Którzy mocą Bożą strzeżeni jesteście przez wiarę w zbawienie, przygotowane do objawienia się w czasie ostatecznym.” Judy 24,25, „A temu, który was może ustrzec od upadku i stawić nieskalanych z weselem przed obliczem swojej chwały,
Jedynemu Bogu, Zbawicielowi naszemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, niech będzie chwała, uwielbienie, moc i władza przed wszystkimi wiekami i teraz, i po wszystkie wieki. Amen.
1 Tes. 5:23-24 „A sam Bóg pokoju niechaj was w zupełności poświęci, a cały duch wasz i dusza, i ciało niech będą zachowane bez nagany na przyjście Pana naszego, Jezusa Chrystusa.
Wierny jest ten, który was powołuje; On też tego dokona.

Filip. 1:6 „Pewien tego będąc, iż ten, który począł w was dobrą sprawę, dokona aż do dnia Jezusa Chrystusa.” (BG)

1 Kor. 1:8-9 „Który też utwierdzi was aż do końca, tak iż będziecie bez nagany w dniu Pana naszego Jezusa Chrystusa.
Wierny jest Bóg, który was powołał do społeczności Syna swego Jezusa Chrystusa, Pana naszego.

Dlatego powinniśmy być gorliwi żeby uczynić nasze powołanie pewnym.
2 Piotr. 1:10-11, „Dlatego, bracia, tym bardziej dołóżcie starań, aby swoje powołanie i wybranie umocnić; czyniąc to bowiem, nigdy się nie potkniecie.
W ten sposób będziecie mieli szeroko otwarte wejście do wiekuistego Królestwa Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

2 Komentarze

  1. 21 lutego, 2012 @ 1:50 pm

    Tak, zgadzam się z tym bez zastrzeżeń.

  2. Wojtek said,

    4 marca, 2012 @ 10:44 am

    „Czy mój sposób postępowania jest niesłuszny, czy raczej wasze postępowanie jest przewrotne? (26) Jeśli sprawiedliwy odstąpił od sprawiedliwości, dopuszczał się grzechu i umarł, to umarł z powodu grzechów, które popełnił. (27) A jeśli bezbożny odstąpił od bezbożności, której się oddawał, i postępuje według prawa i sprawiedliwości, to zachowa duszę swoją przy życiu. (28) Zastanowił się i odstąpił od wszystkich swoich grzechów, które popełniał, i dlatego na pewno żyć będzie, a nie umrze”. Ezechiel 18,25-28

    Uważam, że w posłuszeństwie Bogu dotrwać trzeba do końca życia
    .
    „(26) Jeśli bowiem dobrowolnie grzeszymy po otrzymaniu pełnego poznania prawdy, to już nie ma dla nas ofiary przebłagalnej za grzechy, (27) ale jedynie jakieś przerażające oczekiwanie sądu i żar ognia, który ma trawić przeciwników. (28) Kto przekracza Prawo Mojżeszowe, ponosi śmierć bez miłosierdzia na podstawie [zeznania] dwóch albo trzech świadków. (29) Pomyślcie, o ileż surowszej kary stanie się winien ten, kto by podeptał Syna Bożego i zbezcześcił krew Przymierza, przez którą został uświęcony, i obelżywie zachował się wobec Ducha łaski.” Herb.10,26-29

    To brzmi bardzo poważnie!!
    Przypominam, że poznanie grzechu jest jedynie przez Prawo Boże, dobre i święte.Rz 7,7 i 12.
    Albowiem wewnętrzny człowiek ma upodobanie zgodne z Prawem Bożym.Rz.7,22


Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: