Test 2: radość

Testy na zbawienną wiarę z 1 Listu Jana.

Test 2: radość

„A to piszemy, aby radość nasza była pełna” (1 Jana 1:4)

Życie chrześcijanina cechuje radość. Apostoł Paweł powiedział: „Zawsze się radujcie” (1Tes 5,16) . Ktoś mógłby powiedzieć, że nie zawsze jest to możliwe. Oczywiście, w życiu chrześcijanina jest czas i na radość i na smutek, ale życie w radości jest cechą chrześcijanina. Osoby nienawrócone wcale nie mają tej radości. Czują się oni dobrze, są weseli, ale tylko gdy mają rzeczy, które ich uszczęśliwiają. Człowiek, który nie poznał Boga musi mieć coś, co będzie dawało mu zadowolenie. Mogą być to przyjaciele, może być to samochód, może być to praca – ale jeśli zabrać im wszystko co posiadają, będą żałośni i przygnębieni. Nie tak jest z chrześcijanami. Zabierz prawdziwemu wierzącemu wszystko co posiada, a i tak będzie radosny. Jest tak dlatego, że posiada on Chrystusa – i to mu wystarcza w zupełności. On nie musi się o nic martwić, bo wie, że jego grzechy zostały przebaczone, wie, że Jezus go kocha i wie, że ma i tak więcej niż na to zasługuje – ma życie wieczne, chociaż powinien pójść na wieczność do piekła. Dlatego nawet gdy straci wszystko: dom, rodzinę, pracę – i tak będzie pełen radości i będzie dziękował Bogu za wszystko.

Tylko Chrystus wystarczy prawdziwym chrześcijanom. Przekonał się o tym żyjący w XIX w. amerykański prawnik Horatio Spafford. Otrzymał on telegram od żony, która przemierzała statkiem Atlantyk ze swoimi czterema córkami, o treści: „Jedynie ja ocalałam. Co ja teraz zrobię?”. Po tej tragedii Spafford napisał hymn, który mówi o tym, że cokolwiek by się nie działo, dobrze dzieje się z jego duszą

1. Gdy pokój, jak rzeka, spotyka mnie,
Gdy smutki jak fale huczą;
Jakikolwiek mój los, nauczyłeś mnie mówić, że:
Jest dobrze, jest dobrze z duszą mą.

2. Choć Szatan będzie ryczał, choć próby nadejdą,
Niech pewny będę tego, że
Chrystus ujrzał jak bezradny byłem,
I przelał Swą krew za moją duszę,

3. Mój grzech, o, jak cudowna ta myśl!
Mój grzech, nie w części, lecz w całości,
Przybity z krzyżem i już nie mam go,
Chwal Pana, chwal Pana, o duszo moja!

Taką radość można nazwać pokojem duszy. Człowiek, który ufa Bogu ma wewnętrzną radość, bo wie, że Bóg kontroluje wszystkie wydarzenia i wie, że wszystko co dzieje się w jego życiu, dzieje się dla jego dobra. Oczywiście tę radość i ten pokój możemy utracić. Dzieje się tak wtedy, gdy pozwalamy naszym zmartwieniom i naszym grzechom na to by nas kontrolowały. Chrześcijanie powinni być zawsze kontrolowani przez Ducha Świętego, powinni być napełnieni Duchem Świętym, bo tylko wtedy mogą czynić wolę Bożą. Prośmy Boga razem z Dawidem: „Przywróć mi radość z wybawienia twego i wesprzyj mnie duchem ochoczym!” (Pslam 51: 14).

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: