Londyńskie Wyznanie Wiary z 1689 r.

Londyńskie Wyznanie Wiary z roku 1689 (Reformowani Baptyści)

Rozdział 1: PISMO ŚWIĘTE
Rozdział 2: BÓG I TRÓJCA ŚWIĘTA
Rozdział 3 BOŻE POSTANOWIENIE
Rozdział 4 STWORZENIE
Rozdział 5 BOŻA OPATRZNOŚĆ
Rozdział 6 UPADEK CZŁOWIEKA: GRZECH I KARA
Rozdział 7 BOŻE PRZYMIERZE
Rozdział 8 CHRYSTUS – POŚREDNIK
Rozdział 9 WOLNA WOLA
Rozdział 10 SKUTECZNE POWOŁANIE
Rozdział 11 USPRAWIEDLIWIENIE
Rozdział 12 USYNOWIENIE
Rozdział 13 UŚWIĘCENIE
Rozdział 14 WIARA ZBAWIAJĄCA
Rozdział 15 UPAMIĘTANIE WIODĄCE DO ŻYCIA I ZBAWIENIA
Rozdział 16 DOBRE UCZYNKI
Rozdział 17 WYTRWANIE ŚWIĘTYCH
Rozdział 18 PEWNOŚĆ ŁASKI I ZBAWIENIA
Rozdział 19 PRAWO BOŻE
Rozdział 20 EWANGELIA I ZAKRES ŁASKI
Rozdział 21 WOLNOŚĆ CHRZEŚCIJAŃSKA I WOLNOŚĆ SUMIENIA
Rozdział 22 NABOŻEŃSTWO I DZIEŃ PAŃSKI
Rozdział 23 PRZYSIĘGI I ŚLUBOWANIA ZGODNE Z BOŻYM PRAWEM
Rozdział 24 WŁADZE PAŃSTWOWE
Rozdział 25 MAŁŻEŃSTWO
Rozdział 26 KOŚCIÓŁ
Rozdział 27 SPOŁECZNOŚĆ ŚWIĘTYCH
Rozdział 28 CHRZEST I WIECZERZA PAŃSKA
Rozdział 29 CHRZEST

Rozdział 30 WIECZERZA PAŃSKA
Rozdział 31 STAN CZŁOWIEKA PO ŚMIERCI I ZMARTWYCHWSTANIE UMARŁYCH
Rozdział 32 SĄD OSTATECZNY

Reklamy

Rozdział 1: PISMO ŚWIĘTE

Londyńskie Wyznanie Wiary z roku 1689

Rozdział 1: PISMO ŚWIĘTE
1. Pismo Święte jest w pełni wystarczającą, pewną i nieomylną miarą i normą poznania, wiary i posłuszeństwa, które stanowią o zbawieniu. Chociaż natura i całe dzieło Bożego stworzenia i opatrzności są świadectwem Jego dobroci, mądrości i mocy, to jednak to świadectwo nie jest wystarczające,aby samo przez się dać nam takie poznanie Boga i Jego woli, które jest niezbędne do zbawienia. W konsekwencji miłosierny Pan od czasu do czasu w różny sposób objawiał siebie i swoją wolę Kościołowi. Ponadto, aby zapewnić zachowanie i rozszerzenie prawdy oraz utwierdzić i umocnić Kościół, chroniąc go przed zepsutą naturą człowieka oraz podłością szatana, spowodował, że objawienie Jego samego oraz Jego woli zostało w całości spisane. A chociaż sposób, w jaki Bóg poprzednio objawiał swoją wolę minął, to Pismo Święte jest absolutnie potrzebne człowiekowi.
Ps 19:2-4; Prz 22:19-21; Iz 8:20; Łk 16:29,31; Rz 1:19-21; 2:14-15;Ef 2:20; 2 Tm 3:15-17. Hbr 1:1; 2 P 1:19-20.
2. Pismo Święte czyli zapisane Słowo Boże zawiera następujące księgi,które razem tworzą Stary i Nowy Testament:
Stary Testament
1 Księga Mojżeszowa
2 Księga Mojżeszowa
3 Księga Mojżeszowa
4 Księga Mojżeszowa
5 Księga Mojżeszowa
Księga Jozuego
Księga Sędziów
Księga Rut
1 Księga Samuela
2 Księga Samuela
1 Księga Królewska
2 Księga Królewska
1 Księga Kronik
2 Księga Kronik
Księga Ezdrasza
Księga Nehemiasza
Księga Estery
Księga Joba
Księga Psalmów
Przypowieści Salomona
Księga Kaznodziei Salomona
Pieśń nad Pieśniami
Księga Izajasza
Księga Jeremiasza
Treny
Księga Ezechiela
Księga Daniela
Księga Ozeasza
Księga Joela
Księga Amosa
Księga Abdiasza
Księga Jonasza
Księga Micheasza
Księga Nahuma
Księga Habakuka
Księga Sofoniasza
Księga Aggeusza
Księga Zachariasza
Księga Malachiasza
Nowy Testament
Ewangelia Mateusza
Ewangelia Marka
Ewangelia Łukasza
Ewangelia Jana
Dzieje Apostolskie
List do Rzymian
1 List do Koryntian
2 List do Koryntian
List do Galacjan
List do Efezjan
List do Filipian
List do Kolosan
1 List do Tesaloniczan
2 List do Tesaloniczan
1 List do Tymoteusza
2 List do Tymoteusza
List do Tytusa
List do Filemona
List do Hebrajczyków
List Jakuba
1 List Piotra
2 List Piotra
1 List Jana
2 List Jana
3 List Jana
List Judy
Objawienie Jana
Wszystkie te księgi są natchnione przez Boga i stały się zasadą i normą wiary i życia.
2 Tm 3:16.
3. Księgi powszechnie zwane apokryfami nie powstały z natchnienia Bożego, toteż nie należą do kanonu czyli składu Pisma Świętego. Dlatego też nie posiadają żadnego autorytetu w Kościele Bożym i powinny być traktowane i stosowane tak jak inne pisma ludzkiego pochodzenia.
Łk 24:27,44;4. Rz 3:2.
4. Pismo Święte jest autorytatywne samo z siebie. Jego autorytet nie zależy od świadectwa żadnego człowieka ani Kościoła, lecz pochodzi wyłącznie od Boga, jako Autora, który sam w sobie jest prawdą. Musi być przyjęte,bo jest Słowem Bożym.
1 Tes 2:13; 2 Tm 3:16; 2 P 1:19-21; 1 J 5:9.
5. Świadectwo Kościoła Bożego może wpłynąć na nas i przekonać nas, że Pismo Święte godne jest najwyższego uznania. Niebiańska treść Pisma Świętego, skuteczność jego doktryny, majestat jego stylu, zgodność wszystkich jego części od początku do końca, fakt, że na wszystkich swoich kartach oddaje ona wszelką chwałę Bogu, pełnia objawienia jedynej drogi zbawienia – to wszystko razem wraz z innymi niezrównanymi cechami oraz Jego absolutna doskonałość – niezbicie przekonuje nas, że jest Słowem Bożym. Uznajemy równocześnie, że nasze pełne przekonanie i pewność co do jego nieomylnej prawdy i Bożego autorytetu, jest wynikiem wewnętrznej pracy Ducha Świętego,który przez Słowo składa świadectwo w naszych sercach.
J 16:13,14; 1 Kor 2:1o-12; 1 J 2:20,27
6. Pełnia Bożego objawienia dotycząca wszystkiego co jest istotne dla Jego własnej chwały oraz dla zbawienia, wiary i życia ludzi, jest albo bezpośrednio przedstawiona, albo pośrednio zawarta w Piśmie Świętym. Nic,czy to domniemane objawienie Ducha Świętego, czy to ludzkie tradycje, nie mogą być dodane do Pisma Świętego. Jednakże z drugiej strony uznajemy,że wewnętrzne oświecenie przez Ducha Bożego jest konieczne do właściwego zrozumienia tego, co Pismo Święte objawia. Uznajemy jednocześnie fakt,że pewne powszechne stosowane elementy nabożeństwa i sposobu zarządu zborem,powinny być określone w świetle zdrowego rozsądku chrześcijan, w zgodzie z ogólnymi zasadami Słowa Bożego, od którego nie można odejść.
J 6:45; 1 Kor 2:9-12; 2 Kor 13:14; 14:26,4o; Ga 1:8-9; 2 Tm 3:15-17.
7. Treść Pisma Świętego przedstawiona jest z różną jasnością, toteż niektórzy ludzie mają lepsze zrozumienie Pisma od innych. Jednak sprawy, które są istotne dla zbawienia człowieka, które człowiek musi poznać, uwierzyć w nie i być im posłuszny, są tak jasno przedstawione i wytłumaczone w różnych miejscach, że zarówno wykształceni jak i nie wykształceni mogą osiągnąć wystarczające ich zrozumienie, jeśli tylko posługiwać się będą zdrowym rozsądkiem.
Ps 19:8; 119:13o; 2 P 3:16.
8. Stary Testament w języku hebrajskim i Nowy Testament w języku greckim (tj. w swoich oryginalnych językach przed tłumaczeniem) były bezpośrednio natchnione przez Boga i od tego czasu dzięki Jego szczególnej trosce i opiece ustrzeżona została ich czystość. Są więc autentyczne i stanowią dla Kościoła ostateczny autorytet we wszystkich kontrowersjach religijnych. Wszyscy Boży ludzie mają prawo i potrzebę dostępu do Pisma, jest im również przykazane by w bojaźni Bożej je czytali i studiowali. Ale ponieważ język hebrajski i grecki nie są znane wszystkim czytelnikom, dlatego Pismo Święte ma być tłumaczone na każdy język, tak aby ludzie poznali Boga i mogli oddawać Mu cześć we właściwy sposób, „abyśmy przez cierpliwość i przez pociechę z Pism nadzieję mieli”.
Iz 8:2o; J 5:39; Dz 15:15; Rz 3:2; 15:4; 1 Kor 14:6,9.11-12,24,28; Kol 3:16.
9. Niezawodną zasadą jest, że Pismo Święte powinno być interpretowane przez Pismo, tzn. jedna część przez drugą. A więc wszelka dysputa co do prawidłowości, pełności i oczywistości znaczenia jakiegoś fragmentu musi być potwierdzona w świetle jaśniejszych, porównywalnych fragmentów.
Dz 15:15-16; 2 P 1:20-21
10. Wszystkie spory religijne mają być rozstrzygnięte przez Pismo Święte i jedynie przez Pismo Święte. Wszystkie uchwały synodów, opinie starożytnych pisarzy i ludzkie doktryny w podobny sposób mają być przyjmowane albo odrzucane zgodnie z wyrokiem Pisma Świętego, danego nam przez Ducha Świętego. W takim wyroku wiara znajduje swoje ostateczne oparcie.
Mt 22:29,31,32; Dz 28:23; Ef 2:20

Rozdział 2: BÓG I TRÓJCA ŚWIĘTA

Londyńskie Wyznanie Wiary z roku 1689

Rozdział 2: BÓG I TRÓJCA ŚWIĘTA
1. Jest tylko jeden jedyny żywy i prawdziwy Bóg. Jest On samoistny i nieskończony w swojej istocie i doskonałości. Tylko On sam może pojąć i zrozumieć swoją istotę. Jest duchem czystym, niewidzialnym, niepodzielnym,bez ciała i zmiennych uczuć ludzkich. Tylko On posiada nieśmiertelności przebywa w światłości niedostępnej dla śmiertelnego człowieka. On nigdy się nie zmienia. Jest większy niż nasze możliwości pojmowania, wieczny,niepojęty, wszechmogący i nieskończony. Jest najwyższą świętością, mądrością,niezależnością i absolutem. Wszystko, co czyni, jest wynikiem Jego niezmiennej,sprawiedliwej woli i służy Jego własnej chwale. Jest najbardziej kochającą,łaskawą, miłosierną i współczującą z istot. Jest pełen dobroci i prawdy. Przebacza nieprawość, przestępstwo i grzech. Nagradza tych, którzy szukają Go gorliwie. Lecz nienawidzi grzechu. Nie przeoczy winy i nie oszczędzi winnego, i jest doskonale sprawiedliwy w wykonywaniu wyroku.
1 M 17:1; 2 M 3:14; 34:6-7; 5 M 4:15,16; 6:4; 1 Krl 8:27; Neh 19:32-33; Ps 5:6-7; 9o:2; 115:3; Prz 16:4; Iz 6:3; 46:1o; 48:12; 1o:1o; 23:23-24;Na 1:2-3; Ma 3:6; J 4:24; Rz 11:36; 1 Kor 8:4,6; 1Tm 1:17; Hbr 2:6.
2. Bóg jest samowystarczalny. W Nim i tylko w Nim znajduje się pełnia życia, chwały, dobroci i wspaniałości. Nie zależy od żadnej istoty stworzonej,którą uczynił, Jego chwała nie pochodzi od stworzeń. Wręcz przeciwnie,przejawia swoją chwałę w nich i przez nie. Jest On głównym źródłem wszelkiego bytu: początkiem, spełnieniem, końcem wszystkich rzeczy. Jest suwerennym władcą nad wszystkimi swoimi stworzeniami. Używa ich według swojej woli robi dla nich i z nimi cokolwiek pragnie. Jego wzrok przenika istotę wszystkich rzeczy. Jego wiedza jest nieskończona i nieomylna. Nic nie stanowi dla Niego zagrożenia lub przyczyny niepewności, ponieważ On nie zależy od stworzonych rzeczy. We wszystkich decyzjach, dziełach i żądaniach jest najświętszy. Aniołowie i ludzie Jemu, jako Stworzycielowi, mają oddawać wszelką cześć, winni Mu Są służbę i posłuszeństwo względem wszystkiego,co od nich zażąda.
Jb 22:3; Ps 119:68; 145:17; 148:13; Ez 11:5; Dn 4.:25,34,35; J 5:26;Dz 15:8; Rz 11:34-36; Hbr 4:13; Obj 5:12-14.
3. Trzy osoby Boże stanowią Trójcę Świętą – Ojciec, Syn (lub Słowo)i Duch Święty. Stanowią jedność w istocie, mocy i wieczności. Każda z osób jest w pełni Bogiem, ale Trójca jest jedna i niepodzielna. Ojciec nie zawdzięcza swojego bytu nikomu. On jest Ojcem dla Syna, który jest z Niego zrodzony w wieczności. Duch Święty pochodzi od Ojca i Syna. Te osoby, jeden nieskończony i wieczny Bóg, nie mogą być rozdzielone w naturze i w bycie, lecz Są rozróżniane w Piśmie Świętym przez osobiste relacje wewnątrz Trójcy Świętej i przez rozmaitość dzieł, których dokonują. Ich Trój-jedność (to znaczy doktryna Trójcy) jest zasadniczą podstawą wszelkiej naszej społeczności z Bogiem oraz źródłem pociechy, którą czerpiemy z naszego zdania się na Niego.
1 M 3:14; Mt 28:19; J 1:14,18; 14:11; 15:26; 1 Kor 8:16; 2 Kor 13:14;Ga 4:6; 1 J 5:7.

Rozdział 3 BOŻE POSTANOWIENIE

Londyńskie Wyznanie Wiary z roku 1689

Rozdział 3 BOŻE POSTANOWIENIE
1. W wieczności Bóg zarządził wszystko, cokolwiek zdarzy się w czasie i uczynił to niezależnie i nieodmiennie, kierując się jedynie swoją własną mądrą i świętą wolą. Jednak czyniąc to, nie stał się w żadnym sensie źródłem grzechu, ani nie ma współudziału w odpowiedzialności za grzech wraz z grzesznikami. Wskutek swego ustanowienia nie pogwałcił woli żadnego stworzenia, które uczynił; ani też nie usunął swobodnego działania wtórnych przyczyn, lecz raczej je ustanowił. W tych wszystkich sprawach przejawia się Jego Boża mądrość, jak również okazuje się Jego Boża moc i wierność w realizacji tego, co zamierzył.
4 M 23:19; Iz 46:1o; J 19:11: Dz 4:27-28; Rz 9:15,18; Ef 1:3-5,11; Hbr 6:17; Jak 1:13; 1 J 1:5
2. Boże postanowienie nie jest oparte na Jego uprzedniej wiedzy, że w pewnych okolicznościach nastąpią pewne wydarzenia, lecz jest niezależne od wszelkiej uprzedniej wiedzy.
Dz 15:18; Rz 9:11,13,16,18.
3. Przez swoje postanowienie i dla okazania chwały Bóg przeznaczył (uprzednio ustanowił) pewnych ludzi i aniołów do wiecznego życia przez Chrystusa, objawiając w ten sposób swoją łaskę. Inni, których pozostawił na zatracenie w grzechach, okazują postrach Jego sądu.
Mt 25:34; Rz 9:22-23; Ef 1:5-6; 1 Tm 5:21; Jud 4.
4. Aniołowie i ludzie, którzy podlegają Bożemu przeznaczeniu, są jasno i nieodmiennie wyznaczeni, a ich liczba jest na zawsze ustalona.
J 13:18; 2 Tm 2:19.
5. Zanim świat został stworzony, Boży nieodmienny zamiar, który powstał w tajemnicy Jego mądrości i według upodobania Jego woli, sprawił, że Bóg wybrał (powołał) w Chrystusie pewną część ludzkości do wiecznej chwały. Jedynie z Jego wolnej łaski i miłości przeznaczył tych wybranych ludzi do życia, chociaż nie było w nich niczego, co mogło spowodować, aby ich wybrał.
Rz 8:30; 9:13,16; Ef 1:4,9,11; 2:5,12; 1 Tes 5:9; 2 Tm 1:9.
6. Bóg nie tylko wyznaczył do chwały zgodnie z odwiecznym i niezależnym postanowieniem swojej woli, lecz również uprzednio przeznaczył środki do spełnienia tego zamiaru. Skoro Jego wybrani są dziećmi Adama i z tego powodu należą do zepsutej przez upadek Adama w grzech ludzkości, Bóg zechciał, żeby zostali odkupieni przez Chrystusa i rzeczywiście powołani do wiary w Chrystusie. Dalej, przez pracę Ducha Świętego, we właściwym czasie zostają usprawiedliwieni, usynowieni, uświęceni i „strzeżeni mocą Bożą przez wiarę ku zbawieniu”. Nikt oprócz wybranych nie może stać się uczestnikiem tych wielkich dobrodziejstw.
J 6:64; 10:26; 17:9; Rz 8:30; 1 Tes 5:9-10; 2 Tes 2:13; 1 P 1:2,5.
7. Wielka tajemnica przeznaczenia musi być traktowana ze szczególną roztropnością i ostrożnością tak, aby ludzie, którzy skłaniają się do woli Bożej objawionej w Jego Słowie, i którzy Są jej posłuszni, mogli osiągnąć pewność swego wiecznego wybrania, dzięki pewności ich faktycznego powołania. W ten sposób predestynacja przyniesie chwałę Bogu i pełen szacunku podziw i zachwyt. To zachęci do pokory i gorliwości, i przyniesie wiele pociechy wszystkim, którzy są szczerze posłuszni Ewangelii.
Łk 10:20; Rz 11:5-6,20,33; Ef 1:6; l Tes 1:4-5; 2 P 1:10.

Rozdział 4 STWORZENIE

Londyńskie Wyznanie Wiary z roku 1689

Rozdział 4 STWORZENIE
1. Na początku upodobało się Trójjedynemu Bogu – Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu – stworzyć świat i wszystkie rzeczy w ciągu sześciu dni. To wszystko było bardzo dobre. W ten sposób Bóg uwielbił swoją odwieczną moc, mądrość i dobroć.
1 M 1:31; Jb 26:13; J 1:2-3; Rz 1:20; Kol 1:16; Hbr 1:2.
2. Całe stworzenie jest dziełem Boga; na końcu Bóg stworzył mężczyznę i kobietę, którzy mieli panować nad całym stworzeniem na ziemi. Bóg dał mężczyźnie i kobiecie inteligentną i nieśmiertelną duszę, i pod każdym względem wyposażył ich do harmonijnego życia z Nim. Zostali stworzeni na Jego obraz, posiadając wiedzę, sprawiedliwość i prawdziwą świętość. Boże Prawo zostało zapisane w ich sercach i mieli zdolność do zupełnego posłuszeństwa temu Prawu. Ponieważ jednak posiadali wolną i podlegającą zmianie wolę,pogwałcenie Prawa było możliwe.
1 M 1:26-27. 2:7. 3:6; Kzn 7:29; Rz 2:14-15.
3. Prawo Boże było w zasadzie zapisane w sercu pierwszej pary ludzi,lecz jednocześnie otrzymali oni szczególny zakaz, aby nie jedli z drzewa poznania dobra i zła. Ich szczęście i społeczność z Bogiem zależała od posłusznego poddania się Jego woli, dotyczyło to także ich panowania nad wszystkimi stworzeniami.
1 M 1:26,28; 2:17

Rozdział 5 BOŻA OPATRZNOŚĆ

Londyńskie Wyznanie Wiary z roku 1689

Rozdział 5 BOŻA OPATRZNOŚĆ
1. Bóg, który w swojej nieskończonej mocy i mądrości stworzył wszystkie rzeczy, podtrzymuje, kieruje, włada i rządzi nimi, zarówno żywymi jak i martwymi, wielkimi i małymi, przez opatrzność w najwyższym stopniu mądrą i świętą, w zgodności ze swoją nieomylną uprzednią wiedzą oraz niezależnymi i niezmiennymi decyzjami Jego woli. On realizuje swoje zamiary, dla których wszystko stworzył; aby Jego mądrość, moc i sprawiedliwość wraz z Jego nieskończoną dobrocią i miłosierdziem mogły być chwalone i uwielbiane.
Jb 38:11; Ps 135:6; Iz 46:10-11; Mt 1o:29-31; Ef 1:11; Hbr 1:3.
2. Nic nie dzieje się z przypadku lub poza sferą Bożej opatrzności. Ponieważ Bóg jest pierwotną przyczyną wszystkich wydarzeń, dlatego też dzieją się one niezmiennie i nieomylnie według Jego uprzedniej wiedzy i postanowienia, którymi są związane. Jednak przez swoją opatrzność Bóg tak kieruje nimi, że wtórne przyczyny, wynikające albo z określonych praw,albo niezależnie, albo też w zależności od innych przyczyn, odgrywają swoją rolę w ich realizacji.
1 M 8:22; Prz 16:33; Dz 2:23.
3. Bóg w swej opatrzności używa zazwyczaj jakichś środków, może jednak działać bez nich – nadawać im skuteczność większą niż normalnie posiadają,a nawet wbrew nim, zgodnie ze swym upodobaniem.
Iz 55:10-11; Dn 3:27; Oz 1:7; Dz 27:31,44; Rz 4:19-21.
4. Boża wszechmogąca władza, niezgłębiona mądrość, nieskończona dobroć, jest tak nieskończenie wielka i wszystko przewyższająca, że zarówno upadek pierwszego człowieka w grzech, jak również wszystkie inne grzeszne działania aniołów i ludzi, dzieją się zgodnie z Jego suwerennymi planami. Nie znaczy to, że Bóg bez zastrzeżeń pozwala na różne wydarzenia ponieważ rozmaitymi sposobami mądrze i w pełni władzy ogranicza, porządkuje i rządzi grzesznymi działaniami, tak że realizują one Jego święte plany. Jednakże grzeszność działań pochodzi jedynie od aniołów i ludzi, a nie od Boga, ponieważ jako najwyższa świętość i sprawiedliwość, On ani nie jest, ani nie może być przyczyną grzechu, ani nie może go zaaprobować.
1 M 1:20; 2 sm 24:1; 2 Krl 19:2S; 1 Krn 21:1; Ps 50:21; 76:11; Iz 10:6-7,12; Rz 11:32-34; 1 J 2:16.
5. Bóg, który jest najwyższą mądrością, sprawiedliwością i łaską, często pozwala, aby Jego ludzie popadali na krótko w różne pokuszenia i aby doświadczyli grzeszności własnych serc. Czyni to, aby ich karcić za grzechy, które popełnili lub nauczyć ich pokory, odsłaniając im ukryte siły zła i zwodniczość panującą w ich sercach. Jego zamiarem jest również spowodowanie, aby ludzie uświadomili sobie potrzebę polegania na Nim zawsze i w pełni, i aby pomóc im strzec się grzechu w przyszłości. Tymi i innymi sposobami realizują się Jego sprawiedliwe i święte zamiary, tak że wszystko, co dzieje się z Jego wybranymi, jest z Jego wyboru, dla Jego chwały i dla ich dobra.
2 Krn 32:25-26,31; Rz s:Zs; 2 Kor 12:7-9.
6. Bóg jako sprawiedliwy sędzia inaczej postępuje ze złymi i niepobożnymi ludźmi. Zaślepia i zatwardza ich serca z powodu ich grzechów. Wstrzymuje swoją łaskę, która mogłaby oświecić ich umysły i skruszyć ich serca; a czasem odbiera im dary, których im udzielił. Stawia ich również w sytuacjach,w których ich złe serca ulegają grzechowi. Innymi słowy – zostawia ich na pastwę ich własnego, wrodzonego zepsucia, pokuszeń świata oraz władzy szatana, czego konsekwencją jest, że zatwardzają swe serca przez te same rzeczy, których Bóg używa dla zmiękczenia serc innych.
2 M 8:15.32; 5 M 2:30; 29:4; 2 Krl 8:12-13; Ps 81 l2-13: Iz 6:9-10; Mt 13-12; Rz 1:24-26.28; 11:7-S; 2 Tes 2:10-12: 1 P 2:7-8.
7. Boża ogólna opatrzność dosięga wszystkich stworzeń, ale w szczególny sposób odnosi się do Jego Kościoła. Opatrzność kieruje wszystkimi rzeczami dla dobra Kościoła.
Iz 43:3-5; Am 9:8-9; 1 Tm 4:10.

Rozdział 6 UPADEK CZŁOWIEKA: GRZECH I KARA

Londyńskie Wyznanie Wiary z roku 1689

Rozdział 6 UPADEK CZŁOWIEKA: GRZECH I KARA
1. Człowiek został stworzony przez Boga jako istota prawa i doskonała. Sprawiedliwe Prawo dane mu od Boga mówiło o życiu uwarunkowanym przez posłuszeństwo człowieka i groziło śmiercią za nieposłuszeństwo. Posłuszeństwo Adama nie trwało długo. Szatan użył podstępnego węża, aby przywieźć Ewę do grzechu. Zaraz potem zwiodła ona Adama, który bez żadnego przymusu z zewnątrz, własnowolnie złamał Prawo, zgodnie z którym zostali stworzeni i złamał Boże przykazanie,mówiące by nie jeść zakazanego owocu. Aby wypełnić swój mądry i święty zamiar , Bóg pozwolił, aby się to stało, ponieważ On kieruje wszystkim dla Swojej chwały.
1 M 2:16-17; 3:12-13; 2 Kor 11:3.
2. Przez swój grzech, nasi pierwsi rodzice stracili pierwotną sprawiedliwość, a ich szczęśliwa społeczność z Bogiem została przerwana. Ich grzech objął nas wszystkich i przez to śmierć stała się naszym udziałem. Wszyscy ludzie stali się umarli w grzechu i całkowicie skażeni we wszystkich swoich częściach i zdolnościach tak duszy, jak i ciała.
1 M 6:5; Jr 17:9; Rz 3:10-19.23; 5:12-21; Tt 1:15.
3. Rodzina ludzka ma swoje korzenie w pierwszej 1udzkiej parze. Adam i Ewa reprezentują całą ludzkość, a wina za ich grzech została przypisana na zasadzie Bożego postanowienia wszystkim ich potomkom, którzy również od urodzenia odziedziczyli po nich skażoną naturę. Ponieważ jako dzieci poczęte w grzechu i ze swojej natury podpadający pod Boży gniew, ludzie są sługami grzechu i poddanymi śmierci, dlatego wszyscy teraz są poddani nieopisanemu nieszczęściu: duchowemu, doczesnemu i wiecznemu, chyba, że Pan Jezus Chrystus ich wyswobodzi.
Jb 14:4; Ps 51:6; Rz 5:12-19; 6:20; 1 Kor 15:21,22,45.49; Ef 2:3; 1Tes 1:10; Hbr 2:14-15.
4. Faktyczne grzechy, które ludzie popełniają Są owocem zepsutej natury przekazanej im przez pierwszych rodziców. Z powodu tego zepsucia wszyscy ludzie są całkowicie skłonni do złego; grzech ich obezwładnia. Ludzie nie są zdolni do czynienia wszystkiego co dobre i w rzeczywistości są skłonni do czynienia tego, co jest przeciwne dobru.
Mt 15:19; Rz 8:7. Kol 1:2; Jk 1:14.
5. Podczas tego ziemskiego życia zepsuta natura pozostaje w tych, którzy Są zrodzeni z Boga, tzn. odrodzeni. Chociaż w Chrystusie ta zepsuta natura otrzymuje przebaczenie i jest umartwiona, jednak zarówno samo zepsucie, jak i wszystko, co z niego wynika, pozostaje w rzeczywistości i w pełni grzechem.
Kzn 7:20; Rz 7:1S,23-25; Ga 5:17; 1 J 1:8.

Rozdział 7 BOŻE PRZYMIERZE

Londyńskie Wyznanie Wiary z roku 1689

Rozdział 7 BOŻE PRZYMIERZE
1. Dystans między Bogiem a Jego stworzeniem, człowiekiem, jest taki wielki, że chociaż ludzie są wyposażeni w zdolność do rozumowania, i powinni okazywać posłuszeństwo swojemu Stwórcy, jednak nie mogliby nigdy w nagrodę osiągnąć życia, gdyby Bóg w akcie dobrowolnego uniżenia nie umożliwił tego przez zawarcie przymierza.
Jb 35:7-8; Łk 17:10.
2. Ponadto, ponieważ człowiek z powodu swego upadku w grzech ściągnął na siebie przekleństwo Bożego Prawa, upodobało się Panu zawrzeć przymierze łaski, w którym Bóg za darmo ofiarowuje grzesznikom życie i zbawienie przez Jezusa Chrystusa. z ich strony Bóg wymaga wiary w Niego, żeby mogli być zbawieni i przyrzeka udzielić swojego Ducha Świętego wszystkim tym, którzy są wybrani do wiecznego życia, po to, aby chcieli i mogli uwierzyć.
1 M 2:17: Ps 110:3; Ez 36:26-27; Mk 16:15-16; J 3:16; 6:44,45; Rz 3:20-21; 8:3; Ga 3:10.
3. Boże przymierze objawione jest w Ewangelii; zostało ono najpierw objawione Adamowi w postaci obietnicy zbawienia przez „nasienie niewiasty”,a później prawdę tę ukazywano stopniowo aż do pełnego objawienia zbawienia w Nowym Testamencie. Zbawienie wybranych jest oparte na przymierzu odkupienia, które zostało zawarte w wieczności między Ojcem i Synem. Zbawienie jest udzielane jedynie przez łaskę, na mocy tego przymierza, tak aby wszyscy potomkowie upadłego Adama, którzy zostali zbawieni, otrzymali życie i błogosławioną nieśmiertelność; ponieważ warunki błogosławieństwa, które dotyczyły Adama w jego stanie niewinności, nie odnoszą się do jego potomstwa, i nie mogą sprawić, by potomstwo Adamowe mogło być przyjęte przez Boga.
1 M 3:15; J 8:56; Dz 4:12; Rz 4:1-5; 2 Tm 1:9; Tt 1:2; Hbr 1:1-2; 11:6,13.

Rozdział 8 CHRYSTUS – POŚREDNIK

Londyńskie Wyznanie Wiary z roku 1689

Rozdział 8 CHRYSTUS – POŚREDNIK
1. Realizując swój odwieczny zamiar , Bóg wybrał i powołał Pana Jezusa, swego jednorodzonego Syna, zgodnie z przymierzem, które zawarli, aby stał się Pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem; aby był również Prorokiem, Kapłanem, Królem, Głową i Zbawicielem swojego Kościoła, oraz by był dziedzicem wszystkich rzeczy i sędzią świata. od wieczności Bóg oddał Synowi tych, którzy byli Jego potomstwem, a Syn zobowiązał się w czasie (w odróżnieniu od wieczności) odkupić, powołać. usprawiedliwić, uświęcić i uwielbić ich.
Ps 2:6: Iz42:l; 53:10: Łk 1 33; J 17:6; Dz 3:22; 17:31; Rz 8:30; Ef l:22-23; Hbr 1:2; 5:5-6; 1 P 1:19-20.
2. Tą Bożą osobą, która uczyniła świat, podtrzymuje i kieruje wszystkimi stworzonymi rzeczami, jest Syn Boży, druga osoba Trójcy świętej. On jest prawdziwym i wiecznym Bogiem, „odblaskiem chwały Ojca”, tej samej istoty (lub bytu) co Ojciec i jest Jemu równy. To On w wyznaczonym czasie przyjął na siebie naturę człowieka z wszystkimi jej istotnymi cechami i powszechnymi słabościami, z wyjątkiem grzechu. Był poczęty przez Ducha Świętego w łonie Marii Dziewicy, kobiety, która należała do pokolenia Judy. Duch Święty zstąpił na nią, moc Najwyższego zacieniła ją i w ten sposób, jak mówi nam Pismo Święte, został On zrodzony z kobiety, jako potomek Abrahama i Dawida. Tak się to stało, że dwie pełne, doskonałe i różne natury – Boża i ludzka, zostały nierozdzielnie połączone razem w jednej osobie, bez przemiany jednej natury w drugą i bez przemieszania się jednej natury z drugą; inaczej mówiąc bez zamętu. Tak więc Syn Boży jest teraz zarówno prawdziwym Bogiem,jak i prawdziwym człowiekiem, a mimo to jedynym Chrystusem, jedynym Pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem.
Mt 1:22-23; Łk 1:27,31,35; J 1:14; Rz 8:3; 9:5; Ga 4:4; 1 Tm 2:5; Hbr 2:14.16-17; 4:15.
3. Dwie natury, Boża i ludzka, zostały w ten sposób zjednoczone w osobie Bożego Syna; On został uświęcony i pomazany Duchem Świętym w nieograniczonej mierze; w Nim znajdują się wszystkie skarby mądrości i poznania. On jest przepełniony tym, co się podoba Ojcu – jest święty łagodny nieskalany grzechem,pełen laski i prawdy. Będąc takim, stał się całkowicie zdolny do dokonania dzieła Pośrednika i Poręczyciela. Nie wziął tego zadania na siebie jako samozwaniec, lecz został uprawomocniony do działania przez swego Ojca. Ojciec nadał Mu również pełnię władzy sądu i polecił Mu sądzić wszystkich.
Ps 45:7; Mt 28:18; J 1:14; 3:34; 5:22,27; Dz 2:36; 10:38; Kol 1:19;2:3; Hbr 5:5; 7:22,26.
4. Pan Jezus chętnie przyjął rolę Pośrednika i aby móc tego dokonać, poddał się Bożemu Prawu, które doskonale wypełnił. On również poniósł karę należną nam, którą to my powinniśmy ponieść i wycierpieć, ponieważ wziął na siebie nasze grzechy i stał się za nas przekleństwem. On poniósł w swojej duszy niewyobrażalnie bolesne cierpienia i doznał na ciele najcięższych męczarni. Umarł ukrzyżowany. Gdy był w stanie śmierci, Jego ciało nie uległo rozkładowi. Trzeciego dnia zmartwychwstał, w tym samym ciele, w którym cierpiał. Również w tym samym ciele wstąpił na niebiosa, gdzie siedzi po prawicy swego Ojca, orędując za swoimi. Przy końcu świata powróci, aby sądzić ludzi i aniołów.
Ps 40:S-9; Iz 53.,6; Mt 3:15; 26:37-38; 27:48; Mk 16:19; Łk 22:44; J10:l8; 20:25,27; Dz 1:9-11; 10:42; 13:37; Rz S:34; 14:9-10; 1 Kor 15:3-4;2 Kor 5:21; Ga 3:13; 4:4; Hbr 9:24; 10:5-10; 1 P 3:18; 2 P 2:4.
6. Przez swoje doskonałe posłuszeństwo Prawu Bożemu i przez ofiarowanie siebie Bogu raz na zawsze jako ofiara przez wiecznego Ducha, Pan Jezus w pełni zaspokoił wymagania Bożej sprawiedliwości. On dokonał pojednania i nabył wieczne dziedzictwo w Królestwie Niebios dla tych wszystkich, których dał Mu Ojciec.
J 17:2; Rz 3:25-26: Hbr 9:14-15.
6. Cena odkupienia nie była faktycznie zapłacona przez Chrystusa, zanim nie narodził się na tym świecie, lecz wartość, skuteczność i dobrodziejstwa Jego odkupieńczego dzieła były dostępne dla Jego wybranych przez wszystkie wieki od początku świata. Zostało to dokonane przez obietnice, symbole(typy) i ofiary, w których był objawiony i które określały Go jako „nasienie niewiasty (potomek), które miało zetrzeć głowę węża (diabła)”, a także jako „Baranka zabitego od założenia świata”. Jako Chrystus jest On „ten sam wczoraj, dzisiaj i na wieki”.
1 Kor 1:10; Hbr 4:2; 13:S; 1 P 1:10-11; Obj 13:8.
7. Działając jako Pośrednik między Bogiem a człowiekiem, Chrystus pozostaje w zgodzie ze swymi dwiema naturami: Bożą i ludzką, w każdej naturze dokonując tego, co jest dla niej odpowiednie. Jednak z powodu jedności swej osoby, to co jest właściwe jednej naturze, w Piśmie Świętym bywa niekiedy przypisywane Osobie wyrażanej przez drugą naturę.
J 3:13; Dz 20:28.
8. Chrystus pewnie i skutecznie stosuje i udziela wiecznego odkupienia tym, dla których je zdobył. On oręduje za nimi. Jednoczy ich ze sobą przez swojego Ducha; w Słowie i przez Słowo objawia im tajemnicę zbawienia; przekonuje ich, aby wierzyli i byli posłuszni, kierując ich sercami przez swoje Słowo i Ducha; pokonuje wszystkich ich wrogów swoją wszechmocą i mądrością, używając metod i sposobów, które są najbardziej zgodne z cudownymi i niezgłębionymi postanowieniami Jego opatrzności. Wszystko to przeprowadza w swojej niezależnej i suwerennej łasce, bezwarunkowo, nie przewidując żadnej zasługi u wybranych.
Ps 110:1; J 3:8; 6:37; 10:15-16; 17:6,9; Rz 5:10; 8:9,14; 1 Kor 15:25-26; Ef 1:8-9; 1 J 5:20.
9. Chrystus i tylko Chrystus jest w stanie spełnić rolę Pośrednika między Bogiem a człowiekiem. On jest Prorokiem, Kapłanem i Królem Kościoła Bożego. Jego rola Pośrednika nie może być przeniesiona z Niego na nikogo innego, ani w całości, ani w części.
1 Tm 2:5.
10. Potrójny urząd Chrystusa jest nam potrzebny. Z powodu naszej niewiedzy potrzebujemy Go jako Proroka. Z powodu naszego oddzielenia się od Boga i niedoskonałości naszej nawet najlepszej służby, potrzebujemy Go jako Kapłana, aby nas pojednał z Bogiem i sprawił, żeby Bóg nas przyjął. Ponieważ odwróciliśmy się od Boga i absolutnie nie jesteśmy w stanie do Niego powrócić,a także z powodu tego, że potrzebna jest nam pomoc i ochrona przed naszymi duchowymi wrogami, potrzebujemy Go jako Króla, aby nas przekonał, podporządkował sobie, przyciągnął, podtrzymał, uwolnił i zachował, aż w końcu wejdziemy do Jego niebiańskiego Królestwa.
Ps 110:4; Łk 1:74-75; J l:l8; 16:8; Ga 5:17; Kol 1:21.

Rozdział 9 WOLNA WOLA

Londyńskie Wyznanie Wiary z roku 1689

Rozdział 9 WOLNA WOLA
1. W naturalnym porządku rzeczy Bóg wyposażył wolę człowieka w swobodę i zdolność do działania zgodnie z wyborem, tak że ani z przymusu zewnętrznego, ani z powodu żadnej potrzeby pojawiającej się od wewnątrz, człowiek nie był przymuszony do czynienia dobra lub zła.
5 M 30:19; Mt 17:12; Jk 1:14.
2. W stanie niewinności człowiek miał swobodę i zdolność, aby chcieć i czynić to, co było dobre i przyjemne dla Boga. Jednak będąc chwiejny– mógł odpaść od swojej prawości.
1 M 3:6; Kzn 7:29.
3. Konsekwencją upadku w stan grzechu było to, że człowiek utracił całą zdolność, aby chcieć czynić jakiekolwiek duchowo dobre uczynki, które towarzyszą zbawieniu. Jako człowiek naturalny (nieduchowy), jest on martwy w grzechu i całkowicie przeciwny temu, co dobre. Dlatego też nie jest w stanie o własnych siłach nawrócić się do Boga, ani nawet przygotować się do nawrócenia się do Boga.
J 6:44; Rz 5:6; 8:7; Ef 2:1,5: Tt 3:3-5.
4. Gdy Bóg nawraca grzesznika i wyprowadza go z grzechu w stan łaski,uwalnia go od jego naturalnych więzów grzechu i jedynie przez swoją łaskę umożliwia mu, aby dobrowolnie chciał i czynił to, co jest duchowo dobre. Jednakże pewne zepsucie pozostaje w grzeszniku, tak więc jego wola nigdy nie będzie w pełni doskonała i poddana temu, co dobre, gdyż ma skłonność do złego.
J 8:36; Rz 7:15,18-19,21,23; Flp 2:13; Kol 1-13.
5. Dopiero wtedy, gdy wejdzie w stan chwały, człowiek będzie zdolny do tego by w swej całkowitej i doskonałej wolności pragnąć tylko i wyłącznie dobra.
Ez 4:13.

« Older entries

%d blogerów lubi to: